Nauwelijks Advent en Kerst gevierd zijn we als gemeente van Christus met onze gedachten bij de Paasviering. Nieuwjaarsdag, verrijzenis, opnieuw beginnen: we kunnen daar in feite elke dag van het jaar voor uitkiezen.

Wat is het verhaal waarin u wortelt? Wat is jouw “grounding story”? Persoonlijk heb ik de indruk dat we leven in een tijd waarin geen enkel groot verhaal meer gezag heeft, zodat mensen, volken en naties zich erin kunnen wortelen en zich over ras, geslacht, seksuele voorkeur, milieu of inkomensverschillen nog met elkaar weten te verbinden.

Zullen we het eens over onze wereld hebben?  

De wereld van vandaag, de wereld van het nieuws, de wereld van de krant. Het gesprek van de week: het redden van een betaalmiddel. Alle inspanningen die gepleegd worden om een economisch systeem in stand te houden, dat uitgaat van groei en winst alsof er geen plafonds zijn. En aan de ene kant zijn er mensen met een groot salaris en bonussen bovendien en aan de andere kant zijn daar mensen die op straat komen te staan met kortere werkloosheidsuitkeringen en steeds meer jongeren die nooit een vaste baan zullen hebben, maar alleen zullen werken op contractbasis.

We wonen ook in een land waar 200 miljoen beschikbaar is om op sommige stukken en plaatsen in ons land 130 km per uur te kunnen gaan rijden. Op hetzelfde moment in dezelfde week worden 5000 leerkrachten van het speciaal onderwijs op straat gezet, want ineens zijn er allerlei kinderen die wel naar het regulier onderwijs kunnen.

Het is misschien een vreemde opmerking en ik hoop dat u het niet verkeerd opvat als ik zeg, dat het goed is dat mensen kunnen rouwen. Een blijk van rouw is – zo zie ik dat persoonlijk – is een blijk van kunnen liefhebben, want waarom zou iemand rouwen, die niet liefheeft? Waar zou je verdriet over hebben als je niets of niemand mist? Als ik rouw ontmoet – of dat nu in mijn persoonlijke leven is of als predikant, dan ontroert dat verdriet, omdat hier sporen van liefde aan het licht komen. Niet altijd trouwens, soms is het niet verdriet om iemand die gestorven is, soms rouwt men om dat wat niet was en wat nu ook nooit meer zal zijn.

‘Laat je raken door wat je proeft’. Dat is het motto van deze dienst. Bij dit motto denk je al snel aan wat je ervaart als je je vergist in de smaak van iets. Je denkt dat je iets zoets gepakt hebt, maar het blijkt zuur te zijn. Of suiker en zout zijn verwisseld. Dat levert verrassende smaaksensaties op. Dan word je wel even geraakt, onaangenaam zelfs.
Nog een andere associatie is op deze zondagmorgen onvermijdelijk, namelijk dat we ons mogen laten raken door de smaak van brood en wijn.

We hebben het zes weken lang over de zintuigen. Over handen die aanraken, de neus die ruikt, het oor dat hoort, de mond waarmee we proeven en het oog dat ziet. En als zesde zintuig zullen we dan afsluiten met het hart dat voelt, in overdrachtelijke zin dus.
Maar het gaat in deze serie niet alleen over ónze zintuigen, over óns vermogen om te ruiken, zien, horen, proeven en voelen.
Nee, we moeten het ook over de bijbelse beelden hebben van een God die ziet en hoort. En we moeten ons eerlijk afvragen: kun je zo wel spreken over God? De Eeuwige heeft toch niet letterlijk ogen en oren en handen?
Dus de vraag komt op: is het niet primitief om zo over God te spreken?

In het boek ‘Eilandgasten’ van Vonne van der Meer is een van de karakters een weduwnaar die naar Vlieland is gereisd, met het plan daar een einde aan zijn leven te maken. Hij kan de dood van zijn vrouw, een jaar geleden, niet aan. Hij geniet nergens van. Zijn zintuigen zijn verdoofd: hij proeft, ruikt, hoort en ziet eigenlijk niets.
Maar in de loop van de week die hij op het Waddeneiland doorbrengt komt er een ommekeer. Opeens weet hij toch te genieten van zoiets simpels als de smaak van een pannenkoek. De geur en de smaak van het eten doet hem denken aan betere tijden.
Dankzij de geur heeft hij opeens weer contact met de wereld om hem heen. Hij breekt uit zijn cocon. Zijn zintuigen, die doen het weer.

We hebben vanmorgen onze eerste dienst over de zintuigen. En het ‘tastorgaan’ bijt de spits af. Wat is ons voelorgaan? We voelen vaak met onze handen, in het bijzonder onze vingertoppen zijn heel gevoelig maar er is ook een relatie met de mond en de neus en de tong, maar verreweg het grootste gevoelsorgaan is onze huid.

We willen vandaag kijken naar de positieve kant van de aanraking. U hebt voorafgaand aan de dienst al verschillende dia’s op de beamer kunnen zien, waarin u die aanraking kon zien en wellicht heeft dat u ook al op een bepaalde manier aangeraakt, zat er één tussen die u meer zei dan anderen.