Kun je wel spreken van God als vriend?
Velen zeggen: neen, dat kan niet, want vrienden zijn per definitie gelijken, en dus kan er geen sprake zijn van vriendschap tussen God en mens.
Daarmee is dan de kous af.

Laten we het eerst eens van onze kant bekijken.
Jezus noemt ons vrienden in het tekstgedeelte dat we gelezen hebben. Hij heeft zijn leerlingen uitgekozen als vrienden, niet als slaven. En als vrienden gaan ze in het spoor van Jezus. Ze volgen hem na, ze doen wat hij zegt.

Hier ligt een sleutel. Het gaat Jezus om het koninkrijk van God, om heelwording. Om genezing van mensen. Om genezing misschien wel als onderdeel van een grotere genezing, de genezing van de schepping als geheel. Dat alles tot zijn bestemming komt.
Maar Jezus heeft daar dus vrienden bij nodig. Het is als het ware een project dat hij niet alleen af kan. Hij heeft mensen nodig. Vrienden. Grondpersoneel.

Bij echte vriendschap zie je dat twee mensen een gemeenschappelijk doel hebben. Ze genieten van elkaar als vriend, ze genieten van de dingen die ze samen doen.

Zo is het ook bij de vriendschap tussen God en mens. God en mensen zijn vrienden als ze een gemeenschappelijk project hebben.
Wij noemen dat project: het koninkrijk van God.
Waar mensen zich daarvoor inspannen daar tonen ze dat ze inderdaad vrienden van God zijn.

En waarom zouden we God dan ook niet onze vriend mogen noemen? Ook als God het eerste woord heeft, en er van pure gelijken geen sprake kan zijn, dan nog kan er een band van vriendschap ontstaan.
Dat is niet alleen iets voor mystici. Dat is voor heel gewone mensen die in hun doen en laten meedoen met dat project van het koninkrijk, niet alleen binnen de kerken, maar zeker ook daarbuiten.

Epiloog
We hebben van drie verschillende kanten gekeken naar Gods liefde.
We hebben geprobeerd concreter te zijn dan alleen een kreet van 'love, love, love'
We zijn begonnen bij God als vader of moeder, en zijn gestuit op het beeld van een God die ons werkelijk in liefde wil, maar ons ook vrijheid geeft. Maar de hartstocht van de ouder ten opzichte van een kind blijft.
We hebben het verdiept met het niet gebruikelijke beeld van God als minnaar. God wil ons niet zomaar, maar wil ons zelfs hartstochtelijk. De schepping, met ook de mensen daarin, wordt hartstochtelijk waardevol gevonden.
En tot slot het beeld van God als vriend. Mensen ontmoeten God als vriend als ze meedoen met diens project, het koninkrijk Gods, alles in allen.

In de liturgie vieren we dit alles. We zijn een genootschap van vrienden. Vrienden van elkaar, van God. We leven uit een hartstochtelijke liefde die ons accepteert en waardevol vindt. Jij mag er zijn.
We danken ons bestaan uiteindelijk aan God zelf. Dat alles mag in de liturgie klinken.
Dat alles mag vorm krijgen in het leven van alledag.
Want liefde is niet alleen maar een gevoel, maar vooral ook: iets dat je doet.
Het is iets dat ons is aangedaan, het diepste in het kruis van Jezus.
Levend vanuit dat woord van vergeving, levend uit die ervaring dat God zijn geschiedenis met ons door heeft laten gaan, mogen wij dat verder brengen, met alle hartstocht aan liefde die er in ons is.