Bestaat er zo iets als volwassenheid in het geloof? Wat zou geestelijke volwassenheid concreet in kunnen houden? In het beroemde gedicht over de liefde in 1 Corinthiërs 13 zegt de apostel Paulus: ‘Toen ik nog een kind was sprak ik als een kind, dacht ik als een kind, redeneerde ik als een kind. Nu ik volwassen ben heb ik al het kinderlijke achter me gelaten’. De grap daarvan is dat het thema van kind-zijn eerder in die brief is voorgekomen, in hoofdstuk 3 vers 1. Daar heeft Paulus zijn gehoor terechtgewezen: met hun geruzie hebben ze getoond dat ze nog in een kinderlijk stadium zijn blijven steken. Hij heeft hun slechts melk kunnen geven, geen vast voedsel.

Paulus wil niets liever dan dat zijn mensen volwassen worden in het geloof. Als ik Paulus een beetje begrijp, dan betekent dat kennelijk vooral dat ze iets van hun al te grote ego moeten gaan afleggen. Waar ‘ik’ was, mag Christus komen. En dan mag je ook weer ‘ik’ gaan zeggen, maar op een gelouterde manier, op zo’n wijze dat er plek komt voor Gods liefde in je leven, plek voor de naaste om je heen. Ook de schaduwkanten van het leven, ook onze zwakheden krijgen een plek. God geeft ons in Jezus een schat. We bewaren die slechts in de ‘aarden pot’ die wij zijn (2 Cor. 4:7). Maar zo gaat God met ons mensen om. En dat heeft ook iets te maken met het kerstfeest dat wij straks zullen vieren. Want Christus is immers geboren binnen onze vergankelijkheid, onze broosheid.

Volwassen worden in het geloof is niet zoiets als een eindpunt bereiken. Het is eerder: zo open gaan staan voor Gods ‘ja’ tot ons dat we gaan groeien in het geloof, iedere dag opnieuw. En dat gaat alleen goed als we ook iets van het kind in ons weten te behouden. Een kind staat nieuwsgierig open voor alle mogelijkheden die zijn vader of moeder voor hem opent. De basis is vertrouwen. Zonder dat gaat het niet. Zo is het ook tussen God en mens. God opent voor ons allerlei mogelijkheden. Grijp die dan, in vertrouwen dat God met je meegaat. Worden als een kind gaat dus, het zij nog eens nadrukkelijk gezegd, niet over een kinderachtige vorm van geloof. Integendeel! Het is ja zeggen tegen God, op een volwassen manier.

Wilt u misschien samen met anderen nadenken over het thema van groeien in je geloof, groeien in volwassenheid? Elke tweede maandag van de maand hebben we een meditatief uur. Dit jaar gaat het over groeien in je geloof. Schuif gerust aan in de kring!

ds. Erik van Halsema

 (Zgn. Pastorale meditatie, Rond de Bethlehemkerk november – december 2008)