|
Nog steeds is D’Souza’s boek een allegaar aan onderwerpen, maar nu is het wat beter terugvindbaar. Dat was voor mij de belangrijkste reden om de uittreksels te maken. Tegelijk valt natuurlijk op dat D’Souza een orthodoxe benadering kiest, en dat past ook wel bij het feit dat hij met name de strijd aan gaat met “orthodoxe” atheïsten.
Je zou ook kunnen zeggen dat D’Souza modernistisch is, d.w.z. het gaat om de vraag “wat is waar”, onafhankelijk van het belang of effect dat de verschillende kwesties voor mij hebben. De vraag is of de waarheidsvraag en het antwoord daarop nog de enige factoren zijn die bepalen of we (kunnen) geloven of niet. Overigens zijn de moderne atheïsten net zo “modernistisch”, nl. gespitst op de waarheidsvraag.
Uiteindelijk is de reden om op de een of andere manier godsdienstig te zijn, een antwoord op een levensprobleem: kan ik m’n leven betekenis geven of ben ik aan de vernietsing overgeleverd? Wat hebben we tegenwoordig nodig om tot een antwoord te komen dat een positieve draai aan de beleving van de betekenis van ons leven kan geven?
Een antwoord op de waarheidsvraag is niet genoeg: wat kan het ons schelen dat er 2000 jaar een man gekruisigd is, dat er 1200 jaar eerder een volk uit Egypte wegging. Trouwens dat laatste is waarschijnlijk niet eens gebeurd, net zo als het onwaarschijnlijk is dat Jezus in Bethlehem is geboren, dat dat ten tijde was van Quirinius die over Syrie heerste, geen herders, geen engelen, geen wijzen, enz... Trouwens, als God geest is, wat is dan de inhoud van “waarheid”?
Je moet dus persoonlijk geraakt worden. En waar wordt dat door bepaald? Tja, dat weet je alleen zelf. Maar dat het niet alleen gaat over wat waar is, lijkt me duidelijk. En dan kom je op het terrein van wat wel postmodernistisch genoemd wordt: niet de waarheid is doorslaggevend, maar of ik erdoor geraakt wordt.
En mijn goede vriendin Ineke Koning ried mij daarom aan “Van de kaart” van Boele Ytsma te lezen (ISBN te 978 90 239 2400 5). En dat heb ik gedaan, en dat gaat inderdaad over beleven, om het boek te citeren, “als de kathedraal van zeker weten is ingestort’; dan moet de orthodoxie plaats maken voor een nieuwe onbekende manier van geloven, waar geen recept voor is, geen weg gebaand, geen kaart beschikbaar. Ik beveel het ieder van harte aan.
Ook is er een lied: van Trijntje Oosterhuis, met een tekst van Huub Oosterhuis. Als een voorbeeld van een postmoderne psalm, geïnspireerd op psalm 139. Ik kreeg het van mijn dochter Susanne op een CD die ze samenstelde: Het gevoel van 2009.
Maar je kunt Trijntje ook live op Youtube zien en horen.
Hartelijke groet,
Henk
|
