Edwin Schimscheimer, die de teksten en de muziek schreef praat de liederen aan elkaar. We horen hoe de moeder van Franciscus om een zegen smeekt voor haar pasgeboren kind. Dit kind kiest later niet de gemakkelijkste weg in het leven. Afkomstig uit een gegoede familie wil hij de wereld in en zijn liefde voor God prediken. Dat betekent vooral kiezen voor de zwakkere, de eenvoud en de soberheid. De rol van Franciscus wordt achtereenvolgens gezongen door drie zangers, om zijn groei in leeftijd weer te geven. De vader heeft het moeilijk met de keuze van zijn zoon, maar legt zich er wel bij neer. Ook wil een vrouw zich aansluiten bij Franciscus, omdat ze denkt van hem te houden, maar Franciscus laat zich niet verleiden, want zijn missie laat geen liefdesleven toe. Dit romantische stukje is een ‘grapje ’van Schimscheiner, want niet zeker dat zich dit heeft voorgedaan, maar het past er wel mooi in. Tot slot zingt het koor in het Italiaans Laudato sie, het zonnelied. Een prachtige vertaling is te vinden in het Liedboek voor de kerken, namelijk nummer 400.

Het gehele optreden boeit en vooral de prachtige zang van de solisten, maar ook van het koor verraden professionaliteit. De begeleiding met keyboard en percussie is licht van klank en ondersteunt de zang, maar overheerst absoluut niet. Na afloop van de voorstelling blijven veel bezoekers na om bij een drankje hun indrukken te delen. Mijn indruk is dat Franciscus een bijzonder mens is geweest, een voorbeeld voor de mensheid, zoals ook Boeddha en Jezus voorbeelden zijn geweest voor ons allemaal. Wellicht inspireert het ons als wijkbewoners van Kerkelanden om ook om te zien naar elkaar en zo de wereld een beetje beter te maken. Doet u mee?

Volgend voorjaar mag u een nieuwe bijeenkomst tegemoet zien, die mogelijk zal gaan over Erasmus en Rumi. Over inhoud, datum, plaats en tijd wordt u bijtijds geïnformeerd via de media. 

Maria P. Kruithof-Stoutjesdijk